Zıtların Savaşı

İnsan bedeni topraktan yaratılmıştır. O toprakta Celâl ve Cemâl sıfatlarının tezahürleri olan doğanın tüm nesnelerinin özü cevheri mevcuttur. O nedenle Tanrı,

“İnsanı karışık sudan yarattım, O’nu imtihan ede­riz”. (İnsan-Dehr-2). buyurmaktadır. Yani hangi yön galip olacaktır. Celâli yanı mı, Cemâli yanı mı?..

İşte burada da zıtlık yani “diyalektik” kendini göster­mektedir. Zira zıtlar, savaş halindedir. Sürtüşürler. Zıt, zıdda hâkim olmak ister. Eş  güce kavuşurlarsa, birbirlerine uymazlar. Ve savaş devam eder. Bu durum ise, “anarşi”yi doğurur. Bir taraf gücünü artırabilirse, öbür tarafa hâkim olur. Zayıf taraf, kuvvetliye uyar. Uymak zorunda kalır. Sulh-barış doğar. Zıt­lar, birleşmiş ve bütünleşmiş olur. Rahmani taraf hâkim olursa, o insan “iyi” olur. Kahri tarafı hâkim olursa, o in­san “kötü” olur.

Bu diyalektik gerçek, ikilem tüm doğada da böyledir. Tüm insan topluluklarında da böyledir. Eğer toplumun çoğu iyi ise, o topluma “iyilik”; yok eğer “kötüler” çoğunlukta ise, o topluma “kötülük” hâkim olur.

Başlarına ya “iyi”, ya da “kötü” geçer. Ya “Âdil”, ya da “Zâlim” bir yönetici ve kadrosu başlarında bulunur. Tanrı, gövdeye göre baş yapar. Gövde, toplumun çoğunluğu; Baş da yönetici ve bürokratlar kadrosudur. Diyalektiği kitaplaştıran Hegel (61) aslında bunu söylemektedir. Ve doğrusu da budur. Ancak Hegel, “Bir sınıf, bir sınıfa hâkim olur. Anarşi önlenir, düzen kurulur. Asayiş o zaman sağlanır”, derken; ‘mutlaka ser­maye, emeğe hakim olur dememektedir. O, doğadaki bu diya­lektik gerçeği açıklamağa çalışmaktadır. Eğer birlik olursa, kuvvet emekçilerde yoğunlaşır. Bu defa da emek, sermayeye hâkim olur. Yoksa zıtlar, birbirine uymaz. “Eş, eşe uymaz”. Bu değişmez bir gerçektir.

(61) Hegel, Friedrich (l770-1831):Tanınmış Alman Filozofu. “Diyalektik mantık” sisteminin kurucusu.

 

Emek-Sermaye uzlaşması diye bir şey doğadaki diyalektiğe göre mümkün değildir.

Kim ne söylerse söylesin Batı’da hâkim kuvvet, ser­mayedir. Emek değildir. Başka ulusların kaynaklarını sömürerek; yaratmış olduğu üstün teknolojik güçle Batılılar, kendi ülkelerindeki emekçilerini fazla ücretlerle besleyip oya­lamakta ve kendi ülkelerinde bir hukuk düzeni uygulamakta­dırlar. Bunun adını da “İnsanlık”, “Mutluluk ve refah toplu­mu” koymaktadırlar. Milyarlarca insanı ağlatıp, yoksulbırakıp, “kendi” ailelerini, “kendi” emekçilerini “güldü­rüp”, mutlu yapmaktadırlar. Kendi halklarına “Adalet-hukuk”, başka halklara “sömürü -zulüm!..”

Başka ulusları sömüremedikleri duruma geldikleri za­man, kendi emekçilerinin ücretlerini kesmeye, yani kendi emekçilerini sömürmeye başlayacaklardır.

Hukuk ve insanlık sistemleri iflas edecektir. Çünkü sö­mürü olan yerde hukuk-adalet olmayıp, zulüm ve vahşet, ah ve inilti vardır. Zira sermaye sömürüye dayanır ve sömürü ile şişer. Bu sömürü insanın emeğidir. Ve doğal olan yerüstü ve yeraltı kaynaklarıdır. Yani her ulusun Milli ve tabii servetleri­dir.

Peki geri kalmış uluslar, niçin sömürüden kurtulamıyor­lar? Başlarındaki zalim diktatörleri, zalim yöneticileri devir­miyorlar? Nedendir? Nedeni nedir?

Şimdi önce bir gerçek vardır. Onu vurgulayalım: Şöyle ki: Bir ulusun köklü, dirençli ve azimli toplumsal direnişine hiçbir diktatör ya da güç ellerinde atom silahları da olsa daya­namaz. Yıkılır. Bu bir gerçektir. Çünkü hiçbir zorba, zalim yö­netici ve kadrosu ulusunun toplu kıyımını göze alamaz. Aldığı zaman, en yakın örneği-Romanya Diktatörü Çavuşesku’nun durumuna düşer.

← Önceki

Sonraki →