Devran Devran Olalı

Varlıktan Veriler 117

DEVRAN DEVRAN OLALI

 

Devran devran olalı

 

Bu işler böyledir hep.

 

Biri gelir, biri gider.

 

Doğa kanunu işler

 

Hiç şaşmadan,

 

Usanmadan.

 

Bize göre kötüye işler

 

Öyle öğretmişler hep;

 

“Sanma ki bir gün düzele”

 

Gerçek meydanda; gökler, yer

 

Ve aralarındakiler yerli yerinde hep

 

Yanlış bir şey yok.

 

Hepsi gerçek, her şey doğru,

 

Doğa, insan, toplum, yerli yerinde,

 

Duygular, iç güdüler, mantık, düşünce,

 

Din, dinler, dinsel kurumlar,

 

Doğum, ölüm, yaşam, gündüz, gece

 

Savaşlar, barış, detant,

 

Kuruldu kurulalı dünya bunlar var hep.

 

Şu anda var, var ya sen ona bak,

 

Var olana bak.

 

Gelecek; onu bilmem

 

Ama bunların çoğu, hemen hepsi gene var
olacak.

 

Adalet, zulüm, hak, hukuk

 

Bunlar da olacak.

 

Birbiri ile dövüşerek, boğuşarak

 

Kaba kuvvet. Evet o,

 

O kanlı vahşet

 

Bütün dehşet ve şiddetiyle

 

Pür dalalet sanırım daha bir çok zaman
devam edecek…

 

Ama âdamiyet

 

İnsan, insaniyet, fazilet

 

Yok olacak mı?

 

Asla!..

 

Ancak azınlıkta kalarak hep,

 

O da devam edecek,

 

İnsanlık tarihinde

 

İnsanlık ‘âdamiyetsiz, faziletsiz gerçi
kalmamıştır hiç!

 

Kalmamıştır, yalnız;

 

Dediğim gibi, daima bir avuç olarak hep

 

Ezilerek, dövülerek, sövülerek,

 

Aç, susuz, evsiz, barksız bırakılarak,

 

Asılarak, kesilerek, kırbaç, zindan,
zincir, darağacı

 

Evet bunlar, bunlar onun kaderdir sanki;

 

Değişmeyen yüce, kutsal kaderi…

 

Ve çoğu “dışkı üreticisinden başka bir şey
olmayanlar”

 

Ah! Ne deyim, ne denilir..?

 

Bütün insanlık onurunu çiğneyerek,

 

Devam ettirecekler pis, kirli,

 

İnsanlık dışı yaşamlarını..

 

Mutlulukları onların;

 

Mutfakla tuvalet arasında ömür geçirmekle
sona erecek…

 

………………………….

 

İşte bize teselli veren budur.

 

Tüm vahşetlerine çirkinliklerine karşın

 

Mutfakla tuvalet arasında

 

Geçecek bir ömre, ömür denmez.

 

Eğer bu ise mutlulukları onların

 

Ki mutlak odur,

 

Öyle mutluluk yere batsın.

 

İstemez kendini

 

Ve insanlık onurunu tanıyan insan

 

Böylesi mutluluğu.

 

Gerçek insan onlara yerinmez,

 

Belki de gene onlara acır,

 

Evet acır.

 

Acıması gerekir

 

Hemcinsleri olduğu için,

 

İnsan olduğu için

 

İnsanlık adına,

 

İnsan nesli adına

 

Ve de insanlıktan utanarak.

 

Belki de insan olduğuna utanarak,

 

Yine onları düşünür hep.

 

Ne denli kızsa da teselli arar kendine,

 

Onların gerçek, insanca

 

Mutluluklarının yollarını arar

 

İnsansa arar, aramalıdır,

 

Aramak zorundadır.

 

Ve bir gün mutlaka bulur, bulunur,
bulunacaktır.

 

Evet bulunacaktır o insanlık güneşi;

 

O sonsuz ve ebedi aydınlık.

 

İşte o zaman tüm insanlar kardeş,

 

Tüm insanlar dost,

 

Tüm insanlar İNSAN..

 

Çünkü ne demiş pirimiz

 

PRİ-İ RUM “Arayan bulur”

 

Oh..Oh..ne güzel

 

Evet ne güzel değil mi?

 

Değil mi İNSAN kardeş…

 

                 08.09.1980

KAZIM YARDIMCI/ADIYAMAN

← Önceki Veri

Sonraki Veri →